Azimut Leonardo 98

Met de introductie van de Azimut Leonardo 98 in 2001 voegde de Italiaanse werf een opvallend open indeling toe aan haar reeks grote flybridgejachten. Stefano Righini ontwierp het exterieur, terwijl Carlo Galeazzi de interieurs ontwikkelde. De productie liep door tot en met 2010 en omvatte 28 exemplaren. Het profiel combineert gebogen glaspartijen, een ruime flybridge en een overhangende zithoek aan de achtersteven. De bouw vond plaats in Italië, onder meer op de werf van Azimut in Viareggio.

Het kenmerkende element is de verbinding tussen de salon en de achterkuip. Vier gebogen glaspanelen draaien naar buiten, terwijl een te openen dak boven de binnenstuurstand extra licht en lucht binnenlaat. Samen zorgen deze openingen ervoor dat een groot deel van het hoofddek als één doorlopende binnen-buitenruimte voor ontspanning en ontvangst kan worden gebruikt. De salon heeft een gebogen zithoek en een bar; een open trap verbindt de kuip met de flybridge, die is voorzien van een tweede stuurstand, een eethoek, ruimte om te zonnen en een rond spabad.

De accommodatie verschilt per jacht. Indelingen met vier hutten bieden doorgaans een eigenaarssuite over de volle breedte midscheeps, een VIP-hut met tweepersoonsbed voorin en twee gastenhutten met elk twee eenpersoonsbedden, voor in totaal acht gasten. Sommige exemplaren hebben drie gastenhutten, terwijl bepaalde uitvoeringen met vier hutten over extra Pullman-bedden beschikken. De afzonderlijke bemanningsaccommodatie kan bestaan uit twee hutten voor vier personen. Een kombuis op het benedendek en een spijzenlift naar de bar op het hoofddek houden de servicefuncties gescheiden van de belangrijkste verblijfsruimtes.

De romp en opbouw zijn van glasvezelversterkte kunststof en het jacht heeft een planerende rompvorm. Vroege specificaties vermelden een lengte over alles van circa 30,15 meter, een breedte van 7,15 meter, een diepgang van 2,10 meter bij volle belading en een waterverplaatsing van ongeveer 92 ton. Een gedocumenteerde motorisering bestaat uit twee MTU 16V 2000 M91-dieselmotoren van elk 2.000 hp, die via V-drive-transmissies de schroefassen aandrijven. De maximumsnelheid bedraagt circa 32 knopen, met een snelle kruissnelheid van ongeveer 28 knopen. Tijdens een proefvaart met meetapparatuur werd een maximumsnelheid van 31,4 knopen gemeten en een snelheid van 27,7 knopen bij 1.900 omw/min.

Vroege en latere exemplaren verschillen in afmetingen, tankinhoud en accommodatiedetails. Latere specificaties vermelden een lengte over alles van 30,75 meter, een brandstofcapaciteit van 10.980 liter en een drinkwatercapaciteit van 1.800 liter. De vroege uitvoering heeft een brandstofcapaciteit van circa 10.200 liter. Bij afzonderlijke jachten zijn ook motoren vervangen, interieurs aangepast en uitrustingsrefits uitgevoerd. Het bouwjaar alleen geeft dus geen uitsluitsel over de motorisering of indeling. De latere 100 Leonardo is een afzonderlijk model en geen uitwisselbare modelaanduiding.

De oorspronkelijke dekindeling omvat jetskigarages achterin, een neerklapbaar centraal platform in de spiegel en een verzonken tendercompartiment met kraan op het voordek. Tot de uitrusting die op afzonderlijke exemplaren is aangebracht, behoren twee generatoren, een watermaker, boeg- en hekschroeven, airconditioning en een hydraulische passerelle. De combinatie van hoge vaarsnelheden, royale buitenruimtes en afzonderlijke serviceaccommodatie leent zich voor kusttochten met bemanning in mediterrane stijl, gezinsvakanties en het ontvangen van gasten voor anker.